▪چرا روزنامه‌نگاران نباید بگویند به چه کسی رأی می‌دهند؟

نگاهی به رد پای «ژن خوب» صاحب‌منصبان در شرکتها و مشاغل بانفوذ و پرمنفعت
رد خون در نرخ اشتغال و بیکاری کشور

آینده روزنامه‌نگاری چاپی هنوز مشخص نیست
آیا روزنامه‌ها می‌میرند؟

گزارش‌های تحقیقی که جایزه پولیتزر گرفتند (۲۰۱۸/۵ )
معامله‌های مشکوک کاندیدای سنا

ماجرای ۴ خصوصی‌سازی بدون بازسازی و پرحاشیه
ردپای سیاست‌های خصوصی‌سازی در اعتراضات کارگران

گزارش‌های تحقیقی که جایزه پولیتزر گرفتند (۲۰۱۸/۴ )
پروژه‌های مخفیانه، اعتبار خبرنگاران را هدف گرفته‌ است

تنها بیست‌و‌یک کیلومتر مانده به هفت‌تپه
چکاپا: یک خصوصی‌سازی موفق

افشاگری سایت پروپابلیکا از فعالیت‌های اقتصادی پنهانی رییس‌جمهوری کنونی آمریکا
ماجرای سرمایه‌گذاری مخفیانه دونالد ترامپ چیست؟

گزارش‌های تحقیقی که جایزه پولیتزر گرفتند (۲۰۱۸/۳ )
سخت‌‌گیری‌ و راستی‌آزمایی واشنگتن‌پست مانع از انتشار اخبار جعلی شد

توصیه‌هایی برای سپرده‌گذاران و بانک‌ها بر اساس تحلیل عملکرد مالی آنها
آخرین وضعیت مالی ۱۳ بانک کشور

«افق نو» عرصه اطلاع‌رسانی و آموزش روزنامه‌نگاری تحقیقی در ایران و پروژه‌ای در‌ زیرمجموعه گروه رسانه‌ای «جامعه نو» است. این فضا که از سال ۱۳۹۴ با نام «افق اقتصاد» با گرایش غالب گزارش‌های تحقیقی اقتصادی فعال بوده است، به مسیر تکامل روزنامه‌نگاری کندوکاوی در ایران اختصاص خواهد داشت.
درباره ما بیشتر بخوانید.




آیا روزنامه‌نگار باید نگران همسو نبودن دیدگاه اقتصادی وزیران دولت باشد؟

پس از انتشار نامۀ ۴ وزیر به رئیس‌جمهور، چند رسانۀ جدی اقتصادی که پیگیری و دغدغه‌های واقعی درزمینۀ سرشت و سرنوشت سیاست‌های کلان اقتصادی نشان می‌دهند این را که نامۀ منتشرشده نشانۀ واگرایی سیاست‌ها و اختلاف دیدگاه در دولت است با تأکید بسیار و در رأس خبر و تفسیر خود منتشر کردند. این امر به واکنش دولتمردان و تأکید آنها بر وحدت نظر  دو تیم اقتصادی دولت و گلایه از رسانه‌ها انجامید.

این پرسش پیش می‌آید که آیا رسانه‌ها باید نسبت به اختلاف‌نظر در اعضای دولت در زمینۀ اقتصادی حساس باشند و آن را نامناسب، آسیب‌زا و به مثابه عیب و نقص ارزیابی کنند؟ اصلاً آیا رسانه‌ها باید طرفدار یکدستی تیم اقتصادی دولت‌ها باشند؟ درزمینۀ سیاست‌های کلان اقتصادی هم‌رأیی مضرتر است یا ناهمسوییِ گرایش‌ها؟ به این پرسش باید پاسخ داد.

شاید در نظر اول طرفداری از هم‌رأیی اعضای اقتصادی دولت معقول به نظر آید. ظاهراً استدلال این است که سیاست‌ها در این حالت به‌صورت هماهنگ و پیگیرانه و درنتیجه مفید اجرا می‌شوند. واقعیت این است که تجربۀ ما خلاف این را نشان می‌دهد؛ ناهمسویی دیدگاه‌ها در دولت‌های محمد خاتمی – اختلاف بین بانک مرکزی و وزارت دارایی و سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی- مانع دستاوردهای اقتصادی دوران وی نشد. آن اختلاف‌ها اتفاقاً سازنده بود. در دولت‌های محمود احمدی‌نژاد اتفاقاً هم‌رأیی از نسبت بالایی برخوردار بود. افراد ناهمخوان مانند دانش‌جعفری و مظاهری از همان ابتدا رانده شدند. فاجعه در این بود که در آن دولت حرف همه یکی بود. هم‌رأیی آسیب‌زایی بود که نتایج آن پیش چشم ماست.

در شرایط خاص کشور ما که شفافیت در دولت‌ها معمولاٌ کم است، سیاست‌ها ابعاد پنهان دارند و به دلایل سیاسی غالباً منافع اقتصادی در پیشگاه دلربایی‌های سیاسی ارکان حاکمیت از مردم قربانی می‌شوند، یکدستی عقیده در تیم اقتصادی دولت اتفاقاً آسیب‌زا است. فقدان همسویی دیدگاه‌ها در زمینه‌های کلان اقتصاد به تأمل بیشتر در تصمیم‌گیری و لزوم اقناع دیگری می‌انجامد. تصمیم‌های هیاتی اقتصادی حاصل تیم‌های همفکر است و مانند سم مرگبار. روزنامه‌نگاران فقط باید به دولتی‌ها هشدار بدهند در اجرای سیاست‌هایی که بر روی آنها توافق کرده‌اند دودلی نشان ندهند، از رفتار کج‌دار و مریز خودداری کنند و با یک مویز تورم گرمی‌شان نشود و با یک غوره رکود سردی‌شان نکند. نصیحت ما می‌تواند این باشد که تیم اقتصادی دولت با تعداد بیشتری از اقتصاددانان مشورت کند و سپس تصمیم بگیرد ولی وقتی تصمیم گرفت همه از آن پیروی کنند.

منبع: افق اقتصاد

۱۳۹۴/۰۸/۱۰

لینک کوتاه:

مطالب اخیر